Μόλις βρέθηκα στον υπολογιστή μου, έστειλα ένα σύντομο μήνυμα στη Λένι όπου της είπα πως χάρηκα για τις σύντομες συναντήσεις μας κι ότι θα μ’ ενδιέφερε να της θέσω κάποια ερωτήματα με την ιδιότητα του δημοσιογράφου. Μου απάντησε την επόμενη ημέρα. Μ’ ένα κοφτό “Ευχαρίστως”.

Στο πρώτο email μου της μίλησα για την ανησυχία μου σχετικά με την κρίση και την ανεργία. Η Λένι μου έστειλε απάντηση τρεις μέρες μετά. Στο ξεκίνημά της είχε ένα αινιγματικό σχέδιο.

Αγαπητέ Μανώλη,

Το έγκλημα είναι πολιτισμικό. Στην Ελλάδα έχει διαπραχθεί ένα μεγάλο πολιτισμικό έγκλημα. Οι άνθρωποι είναι ακρωτηριασμένοι συναισθηματικά και γι’ αυτό υποκύπτουν διαρκώς σε λογικά σφάλματα, ενώ επίσης αδυνατούν να συγκεκριμενοποιήσουν τις ευθύνες, να τις επιμερίσουν και να προχωρήσουν παρακάτω. Είναι και η θρησκεία που δυσκολεύει τα πράγματα με αυτές τις έννοιες της θυσίας, της μοίρα, της σταύρωσης και της ανάστασης. Δεν ξέρουμε τί να κάνουμε γιατί δεν ξέρουμε πώς νιώθουμε, δεν ξέρουμε γιατί νιώθουμε όπως νιώθουμε, και κατ’ επέκταση δεν ξέρουμε που πάνε τα τέσσερα. Η λογική μας λειτουργεί μόνο όταν εξυπηρετεί τα στενά συμφέροντά μας. Είμαστε δέσμοι μερικών μόνο συναισθημάτων μας και αδυνατούμε να σκεφτούμε λογικά. Δαιμονοποιούμε και αγιοποιούμε κατά περίπτωση χωρίς να μπούμε στον κόπο να καταλάβουμε το γιατί. Είμαστε πολύ θυμωμένοι, κι αυτό μας κάνει ευάλωτους στα συνθήματα και στις ανέξοδες κατηγορίες. Όμως πρέπει να προχωρήσουμε, να μάθουμε απ’ τα λάθη μας και να βάλουμε τα θεμέλια για μια πιο δίκαιη κοινωνία. (περισσότερα…)

Πέρασαν αρκετές ημέρες και ξέχασα τη Λένι. Ώσπου σε μια βόλτα μου στο κέντρο την ξανασυνάντησα τυχαία, έξω απ’ την Εθνική Βιβλιοθήκη. Δε φορούσε πια εκείνο το μακό. Ήταν κάπως ανήσυχη, την πέτυχα στο δρόμο της προς ένα ιατρείο. Της ζήτησα ένα μέηλ για να επικοινωνούμε. Μου το έγραψε σ’ ένα χαρτί βιαστικά, κι έκανε να φύγει για το ραντεβού της. Της είπα ότι τη σκεφτόμουν και με κοίταξε με απορία. Δεν ήθελα να το παρεξηγήσει και της εξήγησα ότι με είχαν αγγίξει τα λόγια της. Έβαλε το χέρι της μέσα σε μια τσάντα που κρατούσε σαν ταχυδρόμος και μου έτεινε βιαστικά ένα χαρτί Α4 διπλωμένο στα 4. Χαιρετηθήκαμε λέγοντας ότι θα τα ξαναπούμε ηλεκτρονικά. Καθώς απομακρυνόταν παρατήρησα ότι έσερνε ελαφρώς το δεξί της πόδι. Μπορεί να ήταν και η ιδέα μου. Κοντοστάθηκα και ξεδίπλωσα το χαρτί που μου έδωσε. Τιτλοφορούνταν Η μνησικακία των Ελλήνων. Η γραμματοσειρά ήταν ίδια με το κείμενο που είχα διαβάσει πριν μερικές ημέρες στον τοίχο.

Αχ, αυτή η παρατεταμένη προεκλογική περίοδος τί έχει βγάλει στη φόρα!

Μπαίνω κάθε μέρα στο Twitter και παρακολουθώ πολύ στενά τις κατ’ ευφυμισμόν συζητήσεις και τα σχόλια. Έχω φρίξει με τη μνησικακία των Ελλήνων. Και με την ειρωνεία τους -ψάχνοντας βρήκα μια ανάρτηση που το επισημαίνει. Αλλά η μνησικακία είναι πραγματικά γενικευμένη. Μια κανονικότητα, ένας κοινός τόπος. Όταν κάποιος επιτίθεται σε κάποιον άλλον, λέμε ότι τα πράγματα κυλούν όπως είναι αναμενόμενο. Είναι φοβερό όλο αυτό. Λυπάμαι ειλικρινά. Κλίκες, ομαδούλες, παρεάκια που τα ενώνει το μίσος για άλλες κλίκες, άλλες ομαδούλες κι άλλα παρεάκια. Εγωϊστές και παντογνώστες γεμάτοι φθόνο προς τους άλλους. Υπονοούμενα, άμεσες επιθέσεις, κατάρες, λόγια βίαια με σκοπό την εξόντωση του άλλου, την εκμηδένισή του. Τί άνθρωποι είναι αυτοί; Δε σε γνωρίζουν, δεν ξέρουν τί κάνεις, ποιός είσαι, τί λες, και σε απαξιώνουν έτσι απλά, με μια κουβέντα τους. Το κάνουν για να τους προσέξεις; Το κάνουν από άγνοια, από ηθική αδυναμία, από βλακεία; Είναι αδιάφορα τα κίνητρά τους. Το κάνουν για να επιβεβαιώσουν τους εαυτούς τους. Δε διστάζουν να χύσουν δηλητήριο προκειμένου να αισθάνονται, έστω για λίγο, ανώτεροι και δυνατοί. (περισσότερα…)

Την επόμενη μέρα ξεκίνησα μια αποστολή που την ονόμασα “Αναζήτηση της Λένι”. Για κάποιο λόγο θεώρησα ότι αυτή η γυναίκα θα μπορούσε να μου πει πολλά πράγματα που δεν άκουγα καθαρά τριγύρω μου. Να μου μιλήσει με τη γλώσσα ενός ανθρώπου που μπορεί να πάρει απόσταση απ’ τα πράγματα, χωρίς όμως να αποποιηθεί τη στενή του σχέση με την πραγματικότητα. Έκανα μια βόλτα προς το σημείο που την είχα συναντήσει, μήπως και ξαναπέσω πάνω της, αλλά αντί για τη Λένι, συνάντησα ένα παράξενο κείμενο πάνω σε μια κολώνα. Επειδή έχω μια πολύ στενή σχέση με τους τοίχους από παλιά, πλησίασα για να διαβάσω. Δεν είχα μαζί μου φωτογραφική μηχανή γι’ αυτό έβγαλα το σημειωματάριό μου για να αντιγράψω το δακτυλογραφημένο κείμενο που τιτλοφορούνταν “Τί σημαίνει να είσαι τέτοιος”. (περισσότερα…)